मुंबई एअरपोर्टवर विमान उतरण्याच्या तयारीत असल्याची उद्घोषणा झाली आणि नजर खिडकी बाहेर गेली. अंधारात लुकलुकणारे दिवे मुंबापुरीचं विहंगम दृश्य. विमान उड्डाण घेताना अथवा उतरताना दिसणारे शहराचं हे विहंगम दृश्य, दिवसा उजेडी अथवा रात्रीच्या अंधारात कायमच मला मोहित करतं. पण आज परत एकदा डोळे पाण्यानं भरले. अश्रूंचा बांध व हुंदका आवरताना नाकी नऊ आले. आलो परत घरी काळजाचा तुकडा हजारो मैल लांब सोडून-एकटा ! ज्यांची मुले परदेशी शिकत असतात अशा प्रत्येक आईची अशीच भावावस्था होत असणार.
पंचवीस वर्षांपूर्वी याच पिल्लाला एकटं बेबीसीटरकडे अथवा कामवालीजवळ सोडून जाण्याचा विचारही असह्य झाला होता, आपल्या वेळेवर सर्वप्रथम हक्क मुलांचा म्हणून नोकरी, करिअर सगळ्यावर बेधडक पाणी सोडलं आणि फ्लेक्झी वर्किंग अवर्सची मुभा म्हणून व्यवसाय मार्ग पत्करला. बोलबोल म्हणता वीस वर्ष भुर्रकन उडाली आणि एक दिवस ऑफिसमधून आल्यावर लेक म्हणाली,
‘ममा, कॅट बरोबर जी.आर.ई. पण देऊ का ?
‘ हो, दे ना ! काही हरकत नाही. कॉम्पिटिटिव्ह इक्झाम द्यायचा फायदा होतो. सगळे ऑप्शन्स एक्स्प्लोर करायचे. जिथे बेस्ट कोर्स व कॉलेज मिळेल ते घ्यायचे, इकडे अथवा बाहेर. ग्लोबल इक्स्पोजर पण असावं, खूप फरक पडतो! आपल्या कक्षा रु ंदावतात. इ . इ .’ सांगत माङो तत्त्वज्ञान मी तिला सांगितले. (आमच्या वेळेला बौद्धिक पात्रता असूनही परदेशी शिकायला जाणं, विशेषत: मुलींना, अगदी सहजसाध्य नव्हतंच. त्यामुळे आता आपल्या मुलांना इच्छा असल्यास आडकाठी करायची नाही, त्यांच्या प्रगतीत मायेचा अडसर टाकायचा नाही हा विचार पक्का होताच).
यथावकाश लेकीचं जी.आर.ई, टोफेल, अमेरिकेच्या विविध विद्यापीठांचे अभ्यासक्र म आणि त्याप्रमाणो प्रवेशअर्ज भरणं वगैरे प्रक्रि या चालू होती. मी आपली तटस्थ. कदाचित कुठेतरी मनात अर्ज केले म्हणून लगेच प्रवेश मिळाला असं थोडंच आहे असं मनात असावं आणि कॅटचा ऑप्शन पण आहेच असा दिलासाही होता.
‘ममा, आज रात्री श्रुती आपल्याकडे जेवायला आणि झोपायला येणार आहे. आम्ही सगळे रात्री एअरपोर्टवर जाणार आहोत.’
‘का ?’
‘अगं, आमच्या ग्रुपमधले तीन सिनिअर्स चालले न आज अमेरिकेला’
‘ बरं , ठीक ’
दुस:या दिवशी सकाळी ; ‘काय गेले मित्र तुमचे?’
‘हो ! आणि ममा, रोहनची आई एवढी रडत होती; बापरे! ’
‘हो न ! साहजिकच आहे. एवढय़ा लांब एकटं पाठवायचं. पण ठीक आहे न ! आता करिअर करायचं तर करायला लागतं. इथे सुद्धा काय मुंबईतच सगळं मिळेल असं थोडंच आहे. घरापासून लांब जावंच लागणार कधीतरी. ’ माझी अजूनही सगळी तार्किक विचार मीमांसा सुरूच होती.
पण यथावकाश अमेरिकेतील दोन अतिशय प्रथितयश विद्यापीठात प्रवेश मिळाला, व्हिसा पक्रि या पार पडली आणि प्रथमच जाणवलं, अरे ! ही तर आता चालली. आधी शिक्षण, मग नोकरी मिळाल्यास तिथेच स्थायिक- म्हणजे ही आता कायमचीच चालली! लग्न करून मुली सासरी जातात तशीच ! परदेशी शिकायला जाणा:या सगळ्या मुलींच्या आयांची हीच अवस्था. लग्नाआधीच मुलींची पाठवणी! कायमची - दूर - मैलोन्मैल दूर. प्रत्यक्ष भेट क्वचित कधी - वर्षा दोन वर्षांनी - फक्त 2-3 आठवडे; बस तेवढाच सहवास. मुलींचं ग्रॅज्युएशन संपताच आपला त्यांच्याबरोबरचा सहवास पण संपत येतो. पाठवणीची तयारीही तशीच सुरू होते. लग्नासारखीच - नवीन कपडे, नित्य गरजेच्या वस्तू, भांडी अशा बराच गोष्टी. आणि त्यांचं मनोधैर्य ढळू नये म्हणून उरातली काळजी लपवत, कोरडय़ा डोळ्यांनी हसतमुखानं ‘यशस्वी भव’चा निरोप !
No comments:
Post a Comment